บทที่ 89

อเดเลด

แสงตะวันยามเช้าส่องลอดผ่านช่องว่างของม่านหนาทึบ ทอประกายสีทองเป็นทางยาวพาดผ่านห้องบรรทมขณะที่ข้าขยับตัวในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งของไลแคนธาร์ ไออุ่นจากเขาราวกับรังไหมที่โอบอุ้มข้าไว้อย่างปกป้อง และชั่วขณะหนึ่ง ข้าปล่อยให้ตัวเองลืมเลือนความซับซ้อนในสถานการณ์ของเราไป และดื่มด่ำอยู่กับความสบายใจเมื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ